Στοματική υγεία και καρκίνος του παγκρέατος

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Χιροσίμα διαπίστωσαν ότι ο αριθμός των φυσικών δοντιών ενός ασθενούς μπορεί να αποτελεί χρήσιμο δείκτη για τη μακροχρόνια επιβίωση μετά από χειρουργική επέμβαση για παγκρεατικό καρκίνο, και συγκεκριμένα για το παγκρεατικό πορογενές αδενοκαρκίνωμα (PDAC), μία από τις πιο θανατηφόρες μορφές καρκίνου.

Η σχέση της στοματικής υγείας με τη συνολική υγεία είναι γνωστή εδώ και χρόνια. Προηγούμενες μελέτες έχουν συνδέσει την κακή κατάσταση των δοντιών και των ούλων με την πρόγνωση ασθενών με καρκίνο του παχέος εντέρου και του οισοφάγου, ενώ έχουν καταγραφεί συσχετίσεις και με επιπλοκές μετά από χειρουργική επέμβαση για καρκίνο του παγκρέατος. Η νέα μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Hepato-Biliary-Pancreatic Sciences, εξέτασε αν η στοματική υγεία συνδέεται και με τη διάρκεια ζωής των ασθενών μετά την αφαίρεση του όγκου.

Στην έρευνα συμμετείχαν 339 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ριζική παγκρεατεκτομή στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Χιροσίμα μεταξύ 2014 και 2022. Πριν από την επέμβαση, όλοι υποβλήθηκαν σε οδοντιατρικό έλεγχο. Οι ερευνητές αξιολόγησαν κυρίως τον αριθμό των φυσικών δοντιών που είχαν απομείνει, καθώς και την επαφή των πίσω δοντιών της άνω και κάτω γνάθου, ώστε να εκτιμήσουν τη μασητική λειτουργία.

Τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα. Οι ασθενείς που διέθεταν 21 ή περισσότερα φυσικά δόντια είχαν διάμεση συνολική επιβίωση 60,7 μήνες, ενώ όσοι είχαν 20 ή λιγότερα δόντια είχαν διάμεση επιβίωση 39,1 μήνες. Δηλαδή, η διαφορά πλησίαζε τα δύο χρόνια. Η συσχέτιση παρέμεινε σημαντική ακόμη και όταν οι ερευνητές έλαβαν υπόψη άλλους γνωστούς προγνωστικούς παράγοντες, όπως το στάδιο του όγκου, τις μεταστάσεις στους λεμφαδένες, τα χειρουργικά όρια, τη χημειοθεραπεία και τη διατροφική κατάσταση.

Ωστόσο, η ίδια η μασητική ικανότητα δεν φάνηκε να επηρεάζει ανεξάρτητα την επιβίωση. Αυτό υποδηλώνει ότι ο αριθμός των δοντιών πιθανόν δεν αποτελεί απλώς έναν δείκτη της ικανότητας μάσησης, αλλά μπορεί να αντανακλά τη γενικότερη κατάσταση του οργανισμού.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η απώλεια δοντιών μπορεί να αποτελεί αποτέλεσμα της συσσωρευμένης επίδρασης χρόνιων φλεγμονών, κακής διατροφής, ευπάθειας, τρόπου ζωής και άλλων παραγόντων που επηρεάζουν την υγεία για πολλές δεκαετίες. Παράλληλα, προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι βακτήρια της στοματικής κοιλότητας, όπως το Porphyromonas gingivalis, ενδέχεται να σχετίζονται με την ανάπτυξη και την εξέλιξη του παγκρεατικού καρκίνου.

Οι ερευνητές τονίζουν ότι τα αποτελέσματα δεν αποδεικνύουν πως η απώλεια δοντιών προκαλεί μικρότερη επιβίωση. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ένα μόνο νοσοκομείο και αφορούσε αποκλειστικά Ιάπωνες ασθενείς, επομένως απαιτούνται μεγαλύτερες, πολυκεντρικές και διεθνείς μελέτες για την επιβεβαίωση των ευρημάτων.

Απολαμβάνετε το περιεχόμενο μας? Εγγραφείτε στο newsletter μας!

Στόχος των επιστημόνων είναι να διερευνηθεί βαθύτερα η σχέση μεταξύ στοματικών βακτηρίων, χρόνιας φλεγμονής και εξέλιξης του καρκίνου. Μακροπρόθεσμα, η αξιολόγηση της στοματικής υγείας θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος μιας πιο εξατομικευμένης εκτίμησης του κινδύνου και της συνολικής κατάστασης των ασθενών με καρκίνο του παγκρέατος. Με άλλα λόγια, η κατάσταση του στόματος ίσως αποτελεί ένα παράθυρο στη μακροχρόνια ανθεκτικότητα ολόκληρου του οργανισμού.