Ώρα ύπνου: Τι αλλάζει όταν τα παιδιά αποφασίζουν πότε θα κοιμηθούν
21 Οκτωβρίου 2026, 08:30
Η ώρα του ύπνου μπορεί να εξελιχθεί σε καθημερινή «μάχη» για πολλές οικογένειες, με διαπραγματεύσεις, καθυστερήσεις και εντάσεις.
Μια μητέρα δύο παιδιών αποφάσισε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό: να σταματήσει να επιβάλλει συγκεκριμένη ώρα ύπνου και να αφήσει τα παιδιά της να αναγνωρίζουν μόνα τους πότε νυστάζουν.
Σύμφωνα με άρθρο του TODAY.com, η επιστημονική συγγραφέας Elena Bridgers, η οποία ζει στη Γαλλία με τα παιδιά της ηλικίας 4 και 6 ετών, αντιμετώπιζε για μεγάλο διάστημα έντονες δυσκολίες με τη βραδινή ρουτίνα.
Τα παιδιά της συνήθως αποκοιμούνταν γύρω στις 10 το βράδυ, περίπου μια ώρα αργότερα από ό,τι θα ήθελε η ίδια, ενώ προηγούνταν συχνά διαπραγματεύσεις, παρακάλια και φωνές.
Άφησε τα παιδιά να αποφασίζουν πότε κουράστηκαν
Η Bridgers, η οποία μελετά τον τρόπο ανατροφής παιδιών σε παραδοσιακές κοινωνίες του παρελθόντος, αποφάσισε να εξετάσει πώς αντιμετωπιζόταν ιστορικά η ώρα του ύπνου.
Όπως αναφέρει, σε τέτοιες κοινωνίες τα παιδιά συνήθως κοιμούνταν όταν αισθάνονταν κουρασμένα, χωρίς μια πολύπλοκη και αυστηρά καθορισμένη βραδινή ρουτίνα.
Έτσι, από τις αρχές Ιουλίου αποφάσισε να σταματήσει να δίνει συνεχώς εντολές για την ώρα του ύπνου και να επιτρέψει στα παιδιά της να πάνε στο κρεβάτι όταν ένιωθαν έτοιμα.
Τι άλλαξε στη βραδινή ρουτίνα
Η μητέρα δεν εγκατέλειψε εντελώς τη δομή της ημέρας. Προσπαθούσε τα παιδιά να παραμένουν δραστήρια και να περνούν χρόνο έξω κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Μετά το βραδινό περιόριζε τα έντονα λευκά φώτα και χρησιμοποιούσε πιο θερμό φωτισμό, ενώ δεν επέτρεπε οθόνες.
Τα παιδιά μπορούσαν να παίξουν έξω ή να ασχοληθούν μόνα τους με κάποια ήρεμη δραστηριότητα μέσα στο σπίτι.
Αντί να τους λέει ότι «πρέπει» να πάνε για ύπνο, τα ρωτούσε περιστασιακά αν αισθάνονταν κουρασμένα.
Όταν ζητούσαν λίγο περισσότερο χρόνο για να τελειώσουν κάτι, τους τον έδινε.
Για την ίδια, το ενδεχόμενο να είναι λίγο πιο κουρασμένα την επόμενη ημέρα ήταν προτιμότερο από τις καθημερινές συγκρούσεις που προηγουμένως διαρκούσαν για ώρες.
Τι συνέβη μετά τον πρώτο μήνα
Κατά τον πρώτο μήνα του πειράματος, η Bridgers απέφευγε σχεδόν εντελώς να αναφέρει την ώρα του ύπνου.
Η προσέγγιση λειτούργησε καλύτερα για το ένα παιδί από ό,τι για το άλλο. Καθώς πλησίαζε η έναρξη της σχολικής χρονιάς, άρχισε να προτείνει την ώρα του ύπνου, χωρίς όμως να την επιβάλλει.
Όπως εξηγεί, πλέον προσπαθεί να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στο να καθοδηγεί τα παιδιά και στο να ακολουθεί τα φυσικά σημάδια κούρασής τους.
Κοιμούνται περίπου την ίδια ώρα, αλλά χωρίς καβγάδες
Τα δύο παιδιά εξακολουθούν να αποκοιμούνται συνήθως μεταξύ 9 και 10 το βράδυ.
Η βασική διαφορά, σύμφωνα με τη μητέρα, είναι ότι πλέον δεν προηγούνται οι δύο ώρες έντασης και αντιπαράθεσης που υπήρχαν στο παρελθόν.
Η ίδια αναγνωρίζει ότι ορισμένες φορές κοιμούνται αργότερα από όσο θα ήθελε και ότι ενδέχεται να μην συμπληρώνουν πάντα τις ώρες ύπνου που προτείνονται για την ηλικία τους.
Ωστόσο, αναφέρει ότι δεν έχει παρατηρήσει σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά τους κατά τη διάρκεια της ημέρας και θεωρεί ότι η πιο ήρεμη βραδινή διαδικασία άξιζε την αλλαγή.
Όταν ο καβγάς γίνεται μέρος της ρουτίνας
Η Bridgers θεωρεί ότι οι επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις γύρω από τον ύπνο μπορούν σταδιακά να δημιουργήσουν την προσδοκία ότι κάθε βράδυ θα υπάρξει αντιπαράθεση.
Όπως εξηγεί, ένας από τους λόγους που θέλησε να σταματήσει να επιβάλλει αυστηρά τη διαδικασία ήταν ακριβώς για να «σπάσει» αυτό το μοτίβο.
Η εμπειρία της, ωστόσο, αποτελεί προσωπικό πείραμα μιας οικογένειας και όχι γενική σύσταση για όλα τα παιδιά.
Οι ανάγκες ύπνου διαφέρουν ανάλογα με την ηλικία και το παιδί, ενώ η επαρκής διάρκεια ύπνου παραμένει σημαντική για την υγεία και την καθημερινή λειτουργία τους.
